RSS

hüquq Etiket Arxivləri:

Yazı 25. Əks-səda: Təhsil

To whom it may concern

Ən yaxın dostlar bilir ki, xaricdə oxumamağımı hər zaman ciddi qüsurum hesab etmişəm. Amma ən müxtəlif bəhanələrlə çox istədiyim arzum istiqamətində bir addım da olsa belə atmamışam. Əvvəl demişəm ki, qoy ingilis dilimi təkmilləşdirim, qoy bir iş tapım, sonra karyera qurum, sonra ailə qurum, sonra övladım olsun, ev alım, maşın alım, biraz ehtiyat pul toplayım… bir də ayılırsan ki, artıq 35 yaşın da (əksər scholarship’lər məhz bu yaşacan verilir)  olub, keçib, sən də nə bilim, eyni gölməçədə çapalayırsan, halbuki bir neçə il öncə hələ okeanları fəth eləməyə iddialıydın. Artıq orta yaş böhranının filmlərdə gördüyün, kitablarda oxuduğun bir nəsnə olmadığı başa düşürsən və bu hiss səni boğmağa başlayır.

Hər il də düşünürəm ki, OK, bir az da hazırlaşım, gələn il mütləq. Qaçış haqqında bloq-postumda yazmışdım – hazırlaşsan ömrü boyu hazırlaşsan olar – ən çətini birinci addımdır. O addımı atmaq gərəkir.

Birinci (artıq etiraf edə bilərəm ki, uğursuz) addımım haqqında qısa yazmaq istəyirəm.

Read the rest of this entry »

Advertisements
 

Etiketlər: , , , , , , ,

Yazı 15. Əks-səda: Adsız № 6

optimist və pessimist

Optimist millətçi

Hardasa 1-2 il öncə deyəsən Azadlıq radiosunun saytında bir həvəskar videoyazı paylaşılmışdı. Orada da deyəsən Lənkəran zonasından yolboyu meşələrin prezidenti səfəri qabağı necə “abadlaşdırıldığı” göstərilmişdi. Deməli ağacların yola baxan tərəfi həşəratlar əleyhinə mübarizə məqsədilə ağardılmışdı, arxa tərəfləri isə olduğu kimi qalmışdı. Kimsə qənimət bilib o bir neçə litr əhəngli suyu da yeyib qabağa düşüb demək ki. Vallah elə absurd teatrıdır ki, Ejen İonesku da həsəd aparır yəgin. Deyəsiz ay Rüfət, yenə bədbin-bədbin danışırsan, mənasız tənqid edirsən. Daha optimistik olmaq lazımdır, axı stəkanın yarısı doludur, axı ağacın yarısı ağardılıb, buna da şükür!

Amma mən məhz optimist olduğum üçün yazıram, tənqid edirəm. Çünki mən inanıram ki, biz bu cür davranışa, bu cür siyasətə, bu cür ədalətə layiq deyilik. Ona görə də bütün optimistləri bir araya səsləyib, daha yaxşı Azərbaycan naminə gündəlik işləməyə çağırıram. Mötədil mühafikar kimi daha radikal dəyişikliklərə ehtiyacımız var: dövlət maşını yenidən qurulacaq, iqtisadiyyatda mütləq özəlləşdirmə və liberallaşma aparılacaq, hüquq doqmatik formalizmdən əl çəkib məhkəmə qərarlarının çevikliyinə keçəcək, ümumbəşəri, milli və dini dəyərlər sözdə deyil, əməldə öz yüksək yerini alacaqdır.

Siyasi baxımdan mən əslində millətçiyəm, amma bu İTV millətçiliyindən Allah qorusun bizləri, yazığıq. Millətçilik bilirsiz nədir? Millətçilik öz millətinə münasibətdə elə sevgidir ki, bir cəm kimi bütün millətə sevgin eyni dərəcədə onun hər bir fərdinə qarşı da siraət edir. Çünki, pisdir, yaxşıdır, amma sənin millətivin nümayəndəsi səninlə eyni qanın daşıyıcısıdır. Bunu sevirsənsə, bunu qəbul etməlisən, bunu əfv etməlisən. Millətçilik odur ki, başqa millətlərin mövcudluğunu qəbul edib, nailiyyətlərindən yaralanmaq, səhvlərindən yan keçmək üçün onlarla daim ünsiyyətdə olasan, millətçilik təcridçilik deyil. Səndən zəngin, ağıllı, işlək qonşunla bərabər olmanın iki yolu var: onu öz səviyyəvə endirmək ya da onun səviyyəsinə yüksəlmək. Birinci yol dalandır: çünki sənəndən asılı deyil. Nicat ikinci yoldadır. Dostlar, “millət-millət” deyib köynəyinizi cırıb daxili düşmənləri bəsdir axtardınız, özü də xarici düşmnlər qala-qala.

 

 

Etiketlər: , , , ,

Yazı 7. Əks-səda: Krallar və kələm

Kitabların həyatımdakı rolundan sonsuz danışa bilərəm – əslində, bunun subyektivdən çox obyektiv səbəbləri var məncə – hər şey uğurlu təsadüflər (təsadüfmü?!) zəncirinin nəticəsidir: məktəbdə rus dilində oxumağa başlayanda, o zamanlar maraqlı kitabların hamısı onsuz da rusca idi, ilk 3 sinifdə oxuduğum kitablardan amma cəmi üçü yadımda qalıb (ilə biri, elə də yüksək nəticə deyil, əslində :-)), bunlar Daniel Defonun “Robinzon Kruzonun macəraları”, Selma Lagelyofun “Nilsin vəhşi qazlarla səyahəti” (ilk Nobel müəllifim) və mamamın Səmərqənddən gətirdiyi Astrid Lindqrenin “Karlson”u idi. Sonra getdim Yəmənə və bu mənim üçün həlledici an oldu – televizorumuz yox idi (yəni, əslində bir balaca televizorumuz var idi, deyəsən Latviya istehsalı “Şilyalis”, amma onu qoşacaq antenna yox idi), kinoda nadir hallarda maraqlı və yeni nəsə olurdu, atamla bir yerdə “Azadlıq” radiosuna qulaq asmaq üçün hələ kiçik idim, amma il boyu yay, həmişəyaşıl ağaclar və dəniz, bir də qəsəbəmizin zəngin kitabxanası sərəncamımda idi: 31illik həyatımın bu günkü zirvəsindən o uzaq 1989-cu ilə baxanda düşünürəm ki, 10 yaşımda fantastikanın dəlisi idim, amma indiyənə qədər də bu janra çox skeptik yanaşıram – Vern, Uells, Belyayev və Bulıçov, bunlar həmən o kitabxanamızda tanış olduğum çox az müəllifin adıdır.
Sonra da getdim Yevlağa – ata, ana və bacımdan uzaqda yarımillik həyatda, dayım və xalam, bibim və əmimuşaqları olsa da dayımın kitabxanası mənim ailəm idi – 1990-1991 təhsil ilində Azərbaycan dillində oxumağa başladığımdan məktəbdə nədən danışldığını az qala heç nə başa düşmürdüm, Bakı və Ədəndəki həyatdan sonra Xaqani küçəsindən olan qonşularımla məni çox az şey bağlayırdı – nə qədər roqatka ilə quş ovlamaqdan və Qarabağ kanalında balıqçılıq haqda danışmaq olardı?!
Bu gün də danışmaq istəyirəm. Çoxdandır yazmıram bloqda – bu gün yazacam, çox şeydən, yenə də kitablardan və bank işindən, məşhur italyanlardan və virtual tanışlıqlardan, BDU-dakı təhsilimdən və hüquqdan, Milli Məclisə seçkilərdən və həyati dəyərlərimdən… Çox şeydən, bir tək krallar və kələmdən başqa.

XRİSTOFOR KOLUMB TƏRƏFİNDƏN YENİ QİTƏNİN KƏŞFİ, FACEBOOK`DA DOST SİYASƏTİM VƏ ERKİN QƏDİRLİ HAQQINDA 2386 SÖZ

Keçən həftə bir kitab bitirdim. Sovet vaxtı çox dəbdə olan və bu gün də sevdiyim “ЖЗЛ” seriyasından, yəni ki, musurman dilində desək – “Görkəmli Şəxsiyyətlərin Həyatı”.

Read the rest of this entry »

 

Etiketlər: , , , ,